چارلی که محیط فقرزده و محنت زای «لندن » را در دوران کودکی حس کرده است . سال ها در غم یک لقمه گرم حسرت خورده است . وی می گوید: «دو روز بود چیزی نخورده بودم . آدم ها با شادی می آمدند و می گذشتند و لباس گرمشان و خوراکی هایی که به خانه می بردند، مثل نیشتر به من فرو می رفت » . بله هم او بیش از هر بشر دیگر حس می کند که میلیون ها نفر در جهان در فقر و حسرت چه می کشند . ......
دوستان بیاید به کودکان یتیم و عقب ماندگان ذهنی در بهزیستی هر کمکی هر چند ناچیز که میتوانیم انجام دهیم . کمکی بر مبنای انسانیت و عاطفه نه توقع پاداش و تعریف ..
برای ارامش قلبی خودمان انجام بدهیم باشد که همیشه بتوانیم اونچه از دست ما بر میاد برای نشاندن لبخند روی یک لب کوچک پیش قدم بشویم .........
علیرضا
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر