زندگي مثل يك جاده اسرار آميز ميماند . همه در همان جاده حركت مي كنيم اما هيچكس نميداند از كجا آمده و يا انتهاي اين جاده به كجا ختم ميشود . جالب اينجاست كه همه يك مسير را مي رويم ولي هركسي اين جاده را از ديد خود ميبيند و انتهاي آن براي هركس به ظاهر متفاوت از ديگريست . توي اين راه گاهي سريع مي رويم وگاهي كند . گاهي در يك گوشه مدتها مينشينيم و گاهي بدون وقفه پيش مي رويم . خيلي ها از كنار آدم رد مي شودند و لبخند مي زنند ، يا دست آدم را مي گيرند و كمك به ادامه راه مي كنند . خيلي ها هم با تنه زدن به ديگران و گاهي انداختن آنها بر روي زمين به راهشان ادامه ميدهند . اما در تمام اين مسير فقط يك نفر در كنارت مي ماند . هماني كه باعث شده تا تو توي اين جاده قدم بگذاري و آخرش هم به هر دري كه ختم شود باز به اوست . و براستي اوست عشق واقعي و مهربان ترين مهربانان .
M.K
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر